Featured Mama Lifestyle

Een oude moeder? Misschien word ik het wel!


‘Dat is een mooie baarmoeder’ ondanks de licht gênante positie waarin ik me bevond (denk half ontkleed en benen in de lucht), voelde ik me gek genoeg toch gevleid door het compliment van de gynaecoloog. Hoe vaak hoor je dat nou in een mensenleven? Zelden!

En zo begon een paar weken geleden mijn reis op weg naar een eventuele zwangerschap. Eventueel omdat ik inmiddels 39 en nogal wat maanden ben en mijn late kinderwens de succeskans, volgens elke bron die ik maar raadpleeg, ernstig verkleint. En toch ga ik op reis.

Hoe het begon

Een week of twee vóór het unieke compliment lag ik onrustig te dromen. Het onderwerp van mijn droom: een oldtimer. Met de klassieke auto reed ik in dromenland door een bizar en surreëel droomlandschap. Het ene moment door een oud en verlaten pretpark, het volgende moment vlak langs een groot meer. Met de droomlogica die alles mogelijk maakt in dromen, stond ik opeens aan de kant van het meer, terwijl de oldtimer wegzakte in het water. Een ongemakkelijk droomgevoel overviel me en onrustig werd ik wakker: ‘Ik wil een kind!’ was mijn allereerste gedacht.

Zie jij een verband? Oldtimer, meer, zinkende auto. Ik niet echt, al kun je er natuurlijk altijd wat van maken. Maar correlatie of niet, ik wist het zeker: ik wil een kind. Het was 4 uur in de ochtend toen ik deze conclusie trok. Het zou nog zeker 4 uur duren voordat de eventuele aanstaande vader zijn ogen ook zou openen. Die tijd vulde ik met googelen naar ouwe wijven die kinderen willen.

Bad news everyone

Daar wordt geen mens gelukkig van, kan ik je vertellen. Artikel na artikel benadrukte met klem dat ik te oud ben, dat ik te lang heb gewacht, dat het pad op weg naar een zwangerschap op mijn vergevorderde leeftijd vol hobbels en narigheid is. Elk artikel, zonder uitzondering bevatte 75% slecht nieuws (risicozwangerschap, ernstig gereduceerde kans op een natuurlijke zwangerschap, te lang gewacht, ouwe eitjes, onvruchtbaar als de pest, te.fucking.oud) en een kleine alinea aan het einde waarin dan toch nog werd benadrukt dat het wel gewoon kan, een kind op je 40e.

Good news everyone

Slechts één Amerikaanse dame – Jean Twang – had de moeite genomen om iets positiefs te schrijven over de kans op kids na 36. Ze had de cijfers waar alle nee-zeggers zich op baseerden onderzocht en geconcludeerd dat deze allemaal dezelfde bron hadden: Franse geboortecijfers van tussen 1670 en 1830 waaruit bleek dat vanaf je 35ste de kans op een natuurlijke zwangerschap (binnen een jaar) nog maar 30% is. Daarvóór is die kans 80% (binnen een jaar).

Tussen 1670 en 1830…u weet wel, die tijd dat de medische wetenschap nog heel wat te leren had (en vrouwen in Nederland nog niet mochten stemmen, maar dat terzijde).

Diezelfde Jean wees er ook nog fijntjes op dat voorheen – onze oma’s – vaak tot nog halverwege de 40 kinderen wierpen. Dat moderne gedoe met de pil en meer, was nog niet zo populair. Zo kreeg mijn oma mijn laatste tante op haar 46ste.

Bangmakerij

Opgelucht haalde ik adem, na het lezen van haar artikel. Gewoon een beetje nuance was alles wat ik nodig had. Nuance in plaats van structurele bangmakerij. Niet dat ik nu denk een kindgarantie te hebben, maar in elk geval kan ik alle statistieken wat beter plaatsen. Diezelfde Jean deed me ook nog het plezier een Deens onderzoek aan te halen waaruit bleek dat vrouwen tussen 35 en 40 78% kans hadden op een zwangerschap in het eerste jaar, tegenover 84% van de vrouwen tussen 20 en 34.

Da’s nog eens andere koek. En hoewel het Deense onderzoek niet supergroot is en er meer onderzoek nodig is, is het nieuws dus niet helemaal slecht. Gelukkig.

Fun fact trouwens: abortusklinieken zien hun clientèle ook steeds ouder worden. Vrouwen wordt zo structureel aangepraat dat ze zo ongeveer vanaf 38 geen kinderen meer kunnen bakken, dat ze kappen met voorbehoedsmiddelen, met alle vruchtbare gevolgen van dien.

Snel, sneller snelst

Jean had me overtuigd. Het internet had gedaan wat het wel vaker deed: me eerst compleet gestrest om me daarna licht te kalmeren. Nadat ik met mijn – inmiddels wakkere – man het een en ander op een rijtje had gezet en we (enige uren later) beide JA vonden op het vraagstuk “kind”, belde ik dan ook mijn huisarts: ‘Mag ik vragen waar de afspraak over gaat?’ het antwoord op dat standaardzinnetje had ik al 24 keer geoefend in mijn hoofd: ‘Ik wil een kind. En ik ben oud.’ De assistente ontkende in alle toonaarden en moest ook wel een beetje lachen: ‘Nee joh, dat ben je heus niet. Wat is je geboortedatum?’ Nadat ik had bevestigd dat ik wel degelijk oud ben, mocht ik al de volgende dag op audiëntie komen. En die afspraak duurde ongeveer 5 minuten, want de doorverwijzing naar de vruchtbaarheidspoli had ik direct al in handen.

En ja, ik geef toe dat ik hier en daar het een en ander heb aangedikt in relatie tot mijn al jaren bestaande kinderwens. Die dus sinds een week of wat bestaat. Maar goed, ik wilde dan ook meteen de metten kort houden.

Maar waarom opeens wel?

Ik ben niet zo’n kinderwenstype. Ik ga niet kirren van kirren. Ik houd niet van de kinderen van anderen. Ik ben niet geïnteresseerd in babyfoto’s. Ik droom niet al mijn leven lang van een koter. Het was echt heel simpel: ik werd wakker en wilde een kind. Misschien lukt dat niet. Geen idee. Ik weet dat ik wel iets van haast heb, want IVF (mocht niet alles volledig naar behoren werken) kan maar tot je 43ste. Vandaar mijn bezoek aan de kinderkrijgpoli. Ik wil dus gewoon een kind. Beste reden ooit zeg ik. Een betere is er eigenlijk niet.

En als dat niet lukt? Om wat voor reden dan ook? Als uit de reeks aan erg ongemakkelijke onderzoeken die ik nu onderga blijkt dat ik ei-loos ben of mijn baarmoeder defect (knap, maar defect)? Dan heb ik pech. Dikke vette pech. Het soort pech waarvan je een dag of wat intens verdrietig bent. Maar ook het soort pech waar ik me prima bij neer kan leggen als het moet. Ik ben niet goed in vasthouden aan wat ik niet kan hebben. En geen ster in tegen muren blijven lopen. Dus als niet, dan niet.

Nou nou, niet zo tof

Ik heb me trouwens wel voorgenomen om er vol voor te gaan, voor zolang de mogelijkheid open is. Want als je dat niet doet is al het geprik en ge-temperatuur echt nog een heel gedoe kan ik je vertellen. Dus ben ik aan het stoppen met roken (wat best lastig is dude), neem ik foliumzuur, bekijk ik lijsten met babynamen (lastig, ik heb alle namen die ik mooi vond aan mijn katten gegeven) en hebben de aanstaande eventuele  vader en ik hypothetische discussies over hypothetische opvoeddilemma’s.

De balans tussen me-niet-te-veel-verheugen en me-net-voldoende-verheugen is lastig, maar gaat me voorlopig nog prima af. Al is het soms schipperen.

Werkende mama

Ik ben dus geen mama. Ik wil het wel worden. Geloof ik (er zijn mensen die van alles zeker weten, ik ben er duidelijk niet één van). En ik deel dit met jou omdat ik van alles wat ik gelezen heb, best wel boos werd. Omdat het blijkbaar taboe is om later aan kids te beginnen. Omdat onvruchtbaarheid op elke leeftijd voor kan komen en vruchtbaarheid veel langer dan men je wil doen geloven. En omdat niet voor iedereen de realiteit zo is dat ze – zoals mijn moeder – hun eerste worp al op hun 21ste hebben. En dat is niet erg. Natuurlijk is het goed om je te realiseren dat het ook lastiger kan zijn. Maar laat je niet bang maken door alle geschreven narigheid.

Ik weet dat dat is wat ik ga doen. Met beide benen stevig op de grond, maar heel soms met mijn hoofd in de wolken. En wat het allemaal brengt, ach dat weten we over de meeste dingen niet. Dus doe wat je vindt dat je moet doen. En laat je door bemoeizuchtige nee-zeggers helemaal niks vertellen. Shit happens anyway. Of je het nou plant of niet.

Vertel: boos? Eens? Geïrriteerd? Een eigen succesverhaal of waarschuwing?

En natuurlijk hoor ik graag van jou. Over jouw ervaringen of je veroordeling van mijn late poging-tot-moederschap (ik ben gék op veroordelingen) of misschien heb je bemoedigende woorden of vind je dat ik hier helemaal niks over mag zeggen. Wat het ook is. Ik lees het graag. Want nu ik in dit traject aan het duiken ben (codenaam K.I.N.D: Kan Ik Nog Doen) ben ik gefascineerd door alles wat iedereen ervan vindt. Dus kom maar op.

 

Over de auteur

Xaviera Ringeling

Content lady. Misschien op de valreep-mama...we shall see. Cats.

41 reacties

  • Wat leuk om te lezen! En ook weer zo herkenbaar.
    Ik ben nu 49 en 13 jaar geleden werd onze eerste geboren (en 14 maanden later de tweede).
    Als het goed voelt: go for it!

  • Ik ben veertig en zwanger. Van een nakomertje. Er lopen al twee tieners rond hier in huis. De gynaecoloog was not amused bij de eerste consultatie. Ook in het echte leven schieten ze rampverhalen en risicocijfers rond je oren. Maar het gaat goed. Ik ben bijna in de helft, tot nu toe geen centje pijn. En in vergelijking met vijftien jaar geleden is deze zwangerschap veel bewuster, veel rustiger, veel makkelijker, veel meer gefocust.

    En om je gerust te stellen: ook op “mijn leeftijd” was ik heel snel zwanger.

  • @elise de gynaecoloog waar ik nu bij loop is heel chill. Gelukkig. Ik zou er heel narrig van worden als dat anders was moet ik eerlijk zeggen. Ik vind het zo raar dat kindkeuze zo publiek domein is (waarmee ik bedoel dat iedereen vindt er een (veroordelende) mening over te mogen hebben). Terwijl elke idioot een kind mag krijgen.  Strange vind ik dat. 

    Dank voor het delen van jouw succes en ook succes nog de komende tijd! 🙂

  • LAWD je was gewoon serieus dus. WOW ok moet ik even verwerken.

    Maar leuk spannend ben benieuwd. En ja ik ken genoeg mensen die later een kind kregen en ook op 46 jarige leeftijd pas nog. Dus komt goed.

  • Superfijn Xaviera 🙂 Ook dit kan je! en het gaat je lukken. Ik kan me helemaal vinden in wat je hierboven schrijft over je kinderwens. Dus ik wens je heel veel succes en ook heel veel plezier in je nieuwe ‘journey’

  • Ik kreeg mijn eerste kindje toen ik 40 was. En nu zwanger van de tweede. 😉 Eerste was via traject en de tweede spontaan, toen we de wens al hadden los gelaten. Dusseh…. go for it! Leeftijd is ook maar een getal. En ook op je 40e kan je prachtige gezonde kinderen maken! 😉

  • Ik werd moeder op m’n 38ste na een complicatieloze van een zwangerschap die zo goed verliep dat ik – destijds fulltime eigenaar van een goed lopend marketingbureau – op donderdagavond nog met plezier overwerkte en op vrijdagmorgen zoonlief het levenslicht liet zien. Die vrijdag waren we samen om half 3 weer op kantoor: “Je moeder heeft een eigen zaak, wen er maar aan”, zei ik en sindsdien is de combi werk/opvoeding nooit een probleem geweest. 
    Ook de gezondheid niet, hoewel ik 7 jaar voor mijn zwangerschap nog herstellende was van borstkanker.
    Is het goed gekomen met de baby? Nou en of: Deniz Alkaç, volgende week 20 jaar oud  heeft er beslist niet onder geleden dat moeder hem alleenstaand en al op latere leeftijd heeft opgevoed, toch? Alleen dat ondernemen, dat is dan wel letterlijk met de paplepel ingegoten. 😉

  • Wilma Van Raamsdonk wauw, dat is wel bikkelig hoor. Ik weet niet of áls ik kan zwangeren ik ook zo bikkelig ben 🙂 Maar als ik je verhaal zo lees ben je sowieso wel bikkelig! 🙂 

    Dank je voor het delen. Bij mij is ondernemerschap niet met paplepels ingegoten. Dus als het me lukt met kind en alles, ga ik dat wel ingieten 🙂

  • Oh wat leuk, succes en veel plezier met het proberen! 😉 En laat niemand je aanpraten dat het veel beter lukt als je er ‘gewoon niet zo mee bezig bent’ want dat is natuurlijk een roze olifanten-verhaal. Als je iets wil dan wil je het en ben je ermee bezig, punt uit. Go for it!

  • Zo fijn om te lezen, dank je wel! 
    Ook ik ben 39 en dacht geen kinderen te willen, maar de laatste maand denk ik er toch steeds vaker aan… maar schrok ook van alle negatieve verhalen op internet… fijn om ook eens wat anders te lezen.
    Ik ga je volgen…

  • Ghizke Hahaha, zo waar!! Je kan er nou eenmaal niet níet mee bezig zijn als je graag een kind wilt, helemaal als er ook nog een biologische klok op de achtergrond tikt! Wel is het zo dat als je helemaal stijf van de spanning staat omdat je het zó graag wilt, de stress eea kan blokkeren (simpel uitgelegd, de stresshormonen en de sexhormonen gebruiken de zelfde toegangsroute, als de stresshormonen voor “file” zorgen, dan komen de sexhormonen minder goed op hun bestemming aan).  😉 Dus focus is top! En als er stress is, die lekker ontladen. 😉

  • Wat super!! Ik vind het zo leuk hoe jij hierover na kan denken. Haha!! Wel erg leuk om te lezen dat jullie straks misschien papa en mama zijn. 😀

  • Vergelijkbaar dilemma hier (met nog niet jouw uitkomst). Zoals ik dit hier lees, heb ik nog een paar jaar te gaan om een keer te dromen over zinkende oldtimers. Het artikel van Jean Twenge had ik vorig jaar al eens met volle aandacht geleden. Ik voel niets, wil niet per se, maar ja… keuzes. Good to know there’s time. 
    [En jij zegt ‘enige uren’ om alles op een rijtje te zetten. In mijn hoofd worden dat maanden, jaren…]  
    Anyhow – have a good ride. Weet zeker dat het een toffe m/j gaat worden.

  • Good for you Xaviera, bij mij is het helaas niet gelukt. Ik kreeg op mijn 32ste mijn eerste kind en zij bleek autistisch te zijn. Ik en mijn man hebben heftige jaren achte de rug. Maar door de juiste begeleiding en scholen ging het steeds beter met haar , dus durfde we toen pas voor een tweede te gaan en toen was ik al 43. Meteen in het medische circuit terecht gekomen, want nu had ik haast. En mijn man en ik hadden afgesproken zonder kunst en vlieg werk. Na het slikken van hormonen en talrijke echo’s blijkt het bij mij niet meer te werken. Mijn eitjes rijpen niet meer , dus had de gynacoloog het over eiceldonatie. Nou dat gingen we dus niet doen. Gelukkig kan ik er mee leven , want we heben een heerlijke 13 jarige dochter die het goed doet. En ik leen regelmatig het kindje van een vriendin voor het weekend om mijn moedergevoelens op los te laten, heerlijk vind ik dat. Wij noemen haar ook wel mijn therapiebaby. Nu staat mijn schoonzusje (37) op punt van bevallen en mijn oudste nichtje is net zwange van de eerste, dus baby’s genoeg in mijn omgeving. Ik slik nog steeds geen voorbehoedsmiddelen omdat dat niet meer nodig is en ik mij daar veel beter bij voel. En stiekem hoop ik nog op en wondertje, maar dat stop  altijd snel weg. Succes, ik gun het je van harte. Groetjes Sandra van Steijn , nu 45.

  • Hoi Xaviera, zelf ben ik niet een oude moeder, maar ik ken je dilemma wel. Want ik ben nu 40 en vraag me wel af of ik nog meer kinderen moet willen. Ik wil ze wel, mar moet je dat nog wel willen. Of zijn de risico’s te groot. Een ander dilemma dan het jouwe, edoch. Maar wat ik je vooral wilde vertellen is dat iedere zomer hier een echtpaar op ons huis past die op hun 48e aan kinderen zijn begonnen. Ze leerden elkaar pas kennen op hun 45e en de kinderwens was er toen pas. Ik ken ze heel goed. En ik ben diep onder de indruk van het proces waar ze doorheen zijn gegaan en gaan. Ze hebben eicel donatie gebruikt, maar evenzogoed is het geen sinecure, al was het maar om alles wat de ‘wereld’ ervan vindt. En ze hebben 3 prachtige kinderen en zijn superouders. Mijn hele kijk op ‘te laat’ zijn is door hen zo goed te leren kennen enorm gekanteld. Vooral vanuit 1 gezichtspunt: ik zal nooit in hun schoenen staan. Ik zal nooit weten hoe het is om op je 45e pas een kinderwens te voelen. En om die beslissing te nemen met eicel donatie en alle andere perikelen. Dus ik kan nooit weten wat ik zou doen. Want ik ben 40 en ik heb twee kinderen. En als ik naar ze kijk, vind ik het prachtig. Ontroerend en bijzonder. En ja, haar vriendinnen zijn oma en zij is moeder. En tegelijk zijn wij beiden moeder en vinden we elkaar daarin. En dan valt alle leeftijdverschil weg.

    Kortom: wat ‘anderen’ ook zeggen, of stemmen in je hoofd, of oordelen: alleen jij weet wat jij weet. Alleen jij voelt wat jij voelt. En er zijn 8 miljard mensen op de wereld n een hele hoop daarvan, echt een hele hoop, snappen je, begrijpen je, leven met je mee en steunen je wat er ook gebeurt. Houd het lijntje met al die mensen, en haal je schouders op voor alle anderen. 

    Ik wens je sterkte en liefs. Een hartegroet,
    Suze

  • Suzemp Hi suze, de risico’s hangen niet alleen van je leeftijd af. Er zijn vrouwen van dik in de 40 die helemaal prima nog een kind krijgen en vrouwen van 33 die overlopen van de risico’s. De statistieken kun je namelijk ook op verschillende manieren bekijken: 40% meer kans op een afwijking…oké, maar dan dus 60% kans dat dat niet gebeurt. 

    Punt is: als je wilt, praat dan met een gynaecoloog en probeer het niet zelf uit te vogelen. 

    Ik denk dat het altijd voor iedereen anders is. Op mijn 20ste of zelfs 30ste had ik echt geen kind moeten hebben. Toen moest ik namelijk nog veel te veel stappen en bijkomen van katers. En omdát het voor iedereen anders is, ben ik het met je eens dat je vooral naar jezelf moet luisteren. Maar het is wel fijn om je met je eigen gedachten niet helemaal alleen te voelen 🙂

  • SandravanSteijn dat risico is er bij mij ook (overigens bij iemand van veel jonger ook): dat het gewoonweg niet (meer) kan. Ik snap overigens je keuze om geen eiceldonatie te doen ook wel. Denk ook niet dat ik dat voor mezelf een optie vind. Maar dat zie ik wel als het zo ver komt 🙂 

    Dank voor de goede wensen en ook heel erg voor het delen van je verhaal!

  • Johanna Slot ha johanna, het blijft ook een lastig ding: je moet beslissen over iets waarvan je helemaal niet kunt uitdenken wat de impact is. Ik vind dat maar niks – zo’n beslissing. Maar jij hebt inderdaad nog een paar jaar denk ik zo (al kan het natuurlijk nooit kwaad om te laten controleren of alles okiedokie is) en mijn op een rijtje zetten van een paar uur, is natuurlijk een langer proces dat eindigde in die paar uurtjes 🙂

  • Ghizke Xaviera Dat maakt het voor sommigen heel lastig. En idd… je gaat mensen om je heen krijgen die zeggen: gewoon loslaten!! Maar dat lukt niet als je iets graag wilt! Dus dan maar op een andere manier met de stress omgaan. Massages, wandelingen, sauna’s, dansen, vrije middagen inplannen whatever er voor jou werkt!! 😉

  • Amazing Xaviera! had ik niet achter je gezocht 😉 En geweldig! Ik snap het helemaal van dat stappen enzo. Was een van de redenen dat ik 42 was toen ik mijn zoon kreeg. Heeft m’n leven op z’n kop gezet. Je weet niet hoe het is voordat het gebeurt, totaal anders dan ik verwachtte in elk geval. In dit geval kun je maar twee kanten op: je doet het of je doet het niet (en dan het geluk hebben dat het ook gebeurt natuurlijk). Niet teveel nadenken. Ik wens jullie een blije, gezonde baby! 🙂

  • […] Na alle horrorverhalen lag ik al hyperventilerend en angstzwetend met een gezicht alsof niks in de wereld me ook maar iets deed, te wachten op de horror-pijn. De horror-pijn die nooit kwam. Een beetje druk, een beetje ongemak, maar vooral op het scherm een goed zicht op de baarmoeder die volgens mijn gynaecoloog dus zo briljant is. […]

  • Nou, weet je, ik vind ons ‘in het Westen’ nogal hysterisch over laat moeder worden.
    Fun fact 1: we zijn tot ver in de veertig ongesteld. Ongesteld betekent vruchtbaar. Vruchtbaar betekent kinderen krijgen. Onze lichamen zijn er op gemaakt.
    Fun fact 2: in Afrika (niet Noord, maar midden en zuid) gaat het kinderen krijgen ook door na hun veertigste. Want, het kan.
    Fun fact 3: Hier in ’t Westen vinden we sowieso alles boven de 40 oud, lelijk en waardeloos, dus wat doe je dan? Vooral geen kinderen krijgen.

    Ga ervoor! Hoera! Kinderen!

    En als laatste feit: mijn oma kreeg mijn moeder op haar 44e en mijn laatste tante ook op 46e. Vond iedereen heel normaal, zo’n 60 geleden.

  • First of all: geen enkel persoon kan uitleggen waarom hij/zij een kinderwens had. Is niet uit te leggen. Ik kan het ook niet en ik heb er 2. Een van 14 jaar en een van 5 jaar. For the record: ik ben 45 jaar. En dus ben ik op mijn 40ste een ‘oude’ moeder geworden. Maar oh..ik promoot het zo. Zoveel meer geduld dan 10 jaar geleden, zoveel meer relaxed dan 10 jaar geleden, zoveel minder moeten dan 10 jaar geleden, zoveel meer rust als 10 jaar geleden. Ik was zeker geen instant moeder, ik heb het ‘vak’ echt moeten leren. Doodeng vond ik het dat de kraamhulp bij mijn 14-jarige dochter op de laatste dag de deur achter haar dicht sloeg: ‘Arghhh, nu moet ik het zelf doen’. 

    Ik heb nu te maken met een andere dynamiek in huis: een puber en een kleuter die allebei hun aandacht eisen. Uitdagend, zeker als ik na een lange dag toch een beetje moe thuiskom van mijn werk. Toch zou ik zou het niet meer kunnen missen! 

    Ga je eigen weg, google niet teveel. En als je het toch doet: trek je er vooral niks van aan. Alhoewel je me toch al niet het type lijkt dat dat doet :-).
    Ga er voor! En ik hoop dat je over niet al te lange tijd een prachtige zoon of dochter in je armen houdt!

Zeg er maar wat van

%d bloggers liken dit: